നിരാശകൾ
അത് മാത്രമായി അവസാനിക്കുമ്പോൾ
അത് ഒരുവന്റെ അവസാനമാണ് ...എല്ലാ
ഇലകളും കൊഴിച്ചു ഒടുവിൽ ചുവന്ന
പൂക്കൾ വിടര്തുന്ന വാക
മരതെപ്പോലെയാണ് ചിലരുടെ
നിരാശകൾ ...... അവ
പച്ചയെക്കാൾ തീവ്രമായ
ചുവപ്പിനെ ആവാഹിക്കും
...കുത്തി
നോവിക്കുന്ന വേനലിനോട്
ചിരിക്കും ...വേനൽ
കുത്തി നോവിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും
ചുവന്നു തുടുക്കും ...ഒടുവിൽ
സ്വീകരിക്കുവാൻ ക്ഷമയോടെ
കാത്തിരിക്കുന്ന ഗര്ഭാപാത്രത്തിന്റെ
ചുവപ്പുമായി കലരും ...
വേനൽ ഭോഗിക്കുമ്പോഴും
നീറ്റലുകൾ മറന്നു വീണ്ടും
ജനിക്കാവുന്ന വാകപ്പൂക്കളെ
സ്വപ്നം കാണും ... ജീവിത
പച്ചപ്പ് മാഞ്ഞു പോയതിനെ
കുറിച്ച് ആവലാതികൾ ഉതിർക്കാതെ അങ്ങിനെയങ്ങിനെ ...
അവനവനെ തിരയുന്നവർക്....... പറഞ്ഞു പയറ്റി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ 'ചെയ്തു' പയറ്റും അതും കഴിയുമ്പോൾ അലറി നോക്കും വിളിച്ചു കൂവും 'ഞാൻ' ഇതെന്ന് ... 'ഇതെന്ന്' പിന്നീട് എപ്പോഴോ തേടിത്തുടങ്ങും തീക്കനലുകളെ തണുപ്പിക്കുവാൻ ആ 'ഒന്നിനെ ' കൂടണഞ്ഞവർ കൂടൊഴിയുമ്പോൾ 'ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ' വേദന കണ്ണുനീരാകും ഒടുവിൽ ഒഴിഞ്ഞു മാറലുകളിലെത്തി നിൽക്കും കാക്ക നോട്ടങ്ങളിൽ നിന്നു വിസ്താരങ്ങളിൽ നിന്നു സ്നേഹത്തിന്റെ പൂച്ചരോമങ്ങളിൽ നിന്നു പതിയെ ഇല്ലാതാകുന്ന 'ഒന്നാകും ' ഒടുവിൽ സ്വയം മനസിലാകാതെ വരുമ്പോൾ ഒന്നുമില്ലായ്ക കൊണ്ടു കണ്ണെഴുതും
Comments
Post a Comment